อิมแพ็คหนักมาก

เกือบลืมมมมมมมมมมมมมม เกือบลืมเขียนไดอะรี่ สัญญิงสัญญาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะต้องเขียนไดอะรี่ให้ได้ทุกวัน เพื่อเป็นการฝึกฝีมือการเขียน

โถ่ นี่ถ้าวันนี้ขาดไปนะ หมาแน่ๆ บทความแรก พูดซะดิบดี

แต่ก็ไม่รู้ว่ามโน หรือ เรื่องจริง ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับแป้นพิมพ์มากขึ้น ทั้งๆที่เหมือนก็รู้สึกว่าเราก็พิมพ์ได้นะ (ซึ่งอาจจะเทียบกับสกิลการหาตัว ฆ ของพ่อ) มันลื่นมืออ่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้พิมพ์แบบ ฟหกด่าสว (เค้าเรียกว่าพิมพ์สัมผัสใช่ม่ะ) แต่มันก็ไปได้เรื่อยๆ รู้สึกมันเป็นเครื่องมือที่ฉันไว้ใจว่าฉันทำมันได้ดี

นี่อาจเป็นแค่ตัวอย่างแรก ที่บอกว่าคุ้นชินกับการพิมพ์มากขึ้น

อึกอย่างที่รู้สึกดีคือ เวลาต้องเขียนงาน มันมีไปเดียพวยพุ่งอยู่ในหัวตลอดเวลา จนบางครั้งอยากพูดออกมามากกว่าพิมพ์เพราะมือมันเร็วไม่เท่าความคิด (อยากจะมีสิริอยู่ในคอมแล้วให้ช่วยพิมพ์จริงจริ๊ง)

เอาล่ะ ไหนๆก็ต้องมาไดอะรี่ มาดูกันวันนี้ฉันไปผจญกับอะไรมาบ้าง

วันนี้ผีแม่บ้านเข้าสิง ซึ่งเอาจริงๆผีแม่บ้านนี้สิงฉันมาได้สองสามวันแล้วล่ะ บ้าสะอาดมาก ทุกอย่างต้องมีผ้าคลุมไว้ เมื่อเช้าแม่มาขอยืมไดร์เป่าผมแล้วลืมคลุมผ้าคืน นี้ยังโกรธเลย บ้าไปแล้ว (ตอนนั้นหงุดหงิดจริง แต่พอผ่านมาสักพัก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ้า มโมโหเรื่องอะไรเล็กๆน้อยๆ) 

เช็ดโต๊ะทำงาน ที่มีแล็บท็อปวาง เครื่องปริ้น แก้วใส่อุปกรณ์เครื่องเขียน 2 ใบ ... ไม่จบยังมีกระบุงเครื่องสำอางค์จำพวกด้ามๆเช่น อายส์ไลน์เนอร์ ลิปสติก รองพื้น บลาๆ ยัง ยัง ยังมีกล่องใส่เครื่องประดับอย่างตุ้มหู มียางรัดผมอยู่ด้วย และสุดท้ายจริงๆคือมีของตกแต่งโต๊ะ ซึ่งจริงๆแล้วไม่น่าจะมีอะไรที่จะประดับได้อีกแล้ว นั่นคือตุ๊าตามินเนียนร้องได้ อ่อ มีปฎิทินวางไว้ด้วยนะ และทุกอย่างวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

เช็ดเอี่ยมเชียว ใช้กระดาษทิชชู่เปียก ที่ผู้หญิงหลายๆคนเอาไว้ใช้เช็ดเครื่องสำอางค์ มันสะอาด สะดวกดีด้วย เช็ดแล้วทิ้ง ทำหน้าที่ได้ดีมาก ขอบคุณจริงๆ

นี่เราข้ามขั้นตอนการเก็บเตียงไปนะ แต่จริงๆแล้ว ฉันก็แปลก ตื่นมาจะไม่เก็บที่นอนทันที จะต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ กินข้าวก่อน แล้วกลับมาเก็บที่นอน เช็ดโต๊ะ เพราะเหตุผลที่เกือบดีว่า เป็นการออกกำลังกายเล็กๆน้อยๆหลังจากกินข้าวเช้ามา เอ่ออ เป็นคนมีเหตุผล(ได้ตลอดป่ะล่ะ) ใช้ลูกกลิ้งที่แบบเหมือนสก็อตเทปอ่ะมารูดๆเตียงเพราะผมร่วงเยอะมากกกก บ้าไปแล้ว เป็นโรคหรือเปล่า เห็นเส้นผมนี้แทบจะกระโดดไปเก็บเอาไปทิ้งเลย

เมื่อก่อนไม่เป็น แต่เพราะได้แรงบันดาลใจจากหนังสือญี่ปุ่นเล่มหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องการจัดบ้าน เชื่อหรือไม่ หนังสือเล่มนี้เปลี่ยนทัศนะคติการซื้อของ การเก็บของ การทำความสะอาด อิมแพ็คโคตรแรง ทั้งๆที่ตอนได้มา(คุณลุงที่เป็นลูกค้าร้านเราที่รักการอ่านเหมือนกัน แบ่งปันมาให้) ก็งงว่า อีหน้าปกจะเขียนเชิญชวนไปไหน กะอีแค่จัดบ้าน มันจะมีอิทธิพลต่อชีวิตขนาดนั้นเชียว แต่เมื่อได้อ่าน ขุ่นพระ หนักๆ อิมแพ็คปังๆเข้าหน้า เธอดีจริงๆ ของดีจริงๆ 

โอกาสหน้าขอทำหน้าเป็นนักรีวิวหนังสือเรื่องนี้ละกันนะคะ