เรียนรู้เพิ่มขึ้น

และแล้ววันนี้ก็เกิดขึ้นจนได้ วันที่อิชั้นลืมจดไดอะรี่ เพราะเมื่อวานต้องยอมรับเลยว่า เหนื่อยมากก ไม่ได้เหนื่อยจนทำไม่ไหวนะ แต่เหนื่อยมากจนลืมว่าต้องทำอะไรมากกว่า 

เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ ซึ่งฉันมักจะยุ่งในวันที่คนอื่นเค้าหยุดกัน นอกจากจะต้องช่วยงานที่บ้าน(ที่บ้านเป็นร้านอาหาร+ร้านกาแฟเล็กๆ) เอาจริงๆก็ไม่ได้ช่วยเยอะแยะหรอก แต่มันบวกกับที่อิชั้นรับจ็อบพิเศษด้วย 

จ็อบอะไร สอนพิเศษภาษาอังกฤษเด็กน้อยค่า บอกก่อนว่า ไม่ได้เก่ง วิริศมาหราอะไรขนาดนั้น แต่อิชั้นแค่รู้สึกว่าเป็นคนที่อธิบายอะไรคนได้ดี  อธิบายเรื่องยากให้เป็นเรื่องที่เข้าใจง่ายๆ 

ส่วนภาษาอังกฤษ แม้ไม่ได้เชี่ยวชาญราวกับเป็น  Native Speaker แต่อิชั้นก็ใช้ความรู้ทั้งหมดที่เคยได้ร่ำเรียน ได้ถ่ายทอดไปสู่น้องเหล่าศิษยานุศิษย์ของข้าพเจ้า

ฟังดูเหมือนราบรื่น แต่คุณเอ๋ย คุณรู้หรือไม่? การต้องสู้รบตบมือกับเด็กน้อยทั้งหลาย มันเหนื่อยขนาดไหน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นวัยใสๆ ไม่มีพิษมีภัย แต่คุณคะ เป็นวัยแห่งเจ้าหนูจำไม นั่นอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะถ้าเด็กถาม นั่นเป็นการตอบสนองการเรียนที่ดี

แต่ไม่ใช่แค่นั้น คงเคยได้ยินคำเปรียบที่ว่า ซนเป็นลิง กันทุกคนนะคะ นั้นแหละค่าที่อิชั้นเผชิญ นอกจากนั้นยังเป็นเรื่องของการหลอกล่อเด็กๆให้ตั้งใจเรียน คือต้องบอกก่อนว่าอิชั้นไม่ได้คาดหวังว่าเด็กๆเหล่านั้นจะนั่งไม่ขยับ ตั้งใจตลอด 1-2 ชั่วโมงในการเรียน แต่อย่างน้อยมันก็ต้องมีสักช่วงเวลานึงที่เค้าได้อะไรจากการเรียนวันนี้บ้าง (ไม่งั้นจะเรียนพิเศษไปทำไมคะ ไม่ได้แค่มาเปลี่ยนสถานที่เล่นนะคะ มาเรียนๆ)

เสียงพูดนี้จะมาโมโนโทนไม่ได้ อิชั้นต้องขึ้นเสียงต่ำเสียงสูง เล่นการแสดงใหญ่มากก เล่นตลก ดุบ้าง ใจดีโพดๆบ้าง เข้าอกเข้าใจน้องบ้าง หรือทำใจแข็งปราบพยศกันบ้าง

พูดเลยว่าตอนนี้เราก็เริ่มเค้าใจหัวอกคนเป็นครูแล้วที่วันๆต้องเจอกับเด็กหลากหลายรูปแบบแล้วในหัวเค้าต้องคิด ใช้ไหวพริบอะไรวันนี้ ในการจัดการเจ้าพวกแสบนี้