หูยยยย ฟังแล้วน่ากลัว เกือบเอาชีวิตไม่รอดอะไรย่ะ
ไม่ใช่เรื่องขอขาดบาดตายอะไรหรอกค่ะ แต่มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี เรื่องการปฎิญานตนว่าฉันจะเริ่มเขียนไดอะรี่ให้ได้อีกครั้ง
บิ้วตัวเองอยู่นานมาก เพราะวันนี้ทำไมก็ไม่รู้ เกิดรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัว เหมือนจะไม่สบาย แต่ก็ไม่ใช่ แต่ถ้าจะบอกว่าจะสบายดีมาก ก็จะดูโกหกไปซะหน่อย ... แต่ไม่เป็นไร กินยาแล้วค่า และหวังว่าจะดีขึ้นหลังจากตื่นมาในวันพรุ่งนี้
การหวังอะไร ที่มันเป็นเรื่องของน้ำบ่อหน้านี้นะ มันช่างวัดดวง วัดใจซะเหลือเกิน มันก็เหมือนเรื่องอนาคตของฉันนี่แหละน้า
ยอมรับว่าหลังจากเรียนจบปริญญาตรี รับปริญญาเรียบร้อยแล้ว มันรู้สึกโล่งใจมาก เพราะฉันไม่ชอบเรื่องการสอบเอามากๆ ถามว่าชอบเรียนไหม ตอบว่าชอบนะ เป็นคนชอบเรียนรู้ แต่เกลียดซะเหลือเกินเรื่องการสอบ
จะบอกว่าไม่มั่นใจในความสามารถตัวเองเหรอ ยอมรับแมนๆ(ในแบบฉบับผู้หญิง)ว่า "ใช่ค่ะ" ไม่ว่าจะเรียนขยันแค่ไหน แต่พอต้องรู้ว่าจะมีการสอบ มันช่างบีบคั่นซะเหลือเกิน กดดัน(บ้าอะไรก็ไม่รู้) และก็คิดเสมอว่า พอจบมา ฉันก็จะจบกับการรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะสอบแล้ว เย้! (ซึ่งความจริงแล้ว ฉันก็ยังคงทำแบบทดสอบชีวิตอยู่ตลอดเวลา)
พอก่อนเรื่องความกลัวบ้าๆ (แต่ก็เชื่อนะ ว่ามันต้องมีคนอย่างเราบ้างล่ะ ในโลกนี้)
กลับมาสู่เรื่องเดิมที่พูดไว้คือการหวังน้ำบ่อหน้า อยากเข้าใจความรู้สึกมั๊ยว่ามันอึดอัด ไม่มั่นใจ หรือรอไปแล้วจะมีอะไรกลับมา รอนะ...........
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น